Για μια θέση στον… ήλιο!

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά
 

PesiridouRio2016Το γλέντι έλαβε τέλος! Όσα διαβάσαμε, διαβάσαμε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα αθλητικά και μη πρωτοσέλιδα που φιλοξένησαν για λίγο τις επιτυχίες, τις δηλώσεις και τις στιγμές συγκίνησης των Ελλήνων αθλητών, επέστρεψαν στην ρουτίνα τους.

Του Στέλιου Σωπασή
(Rockngoal Page - Rockngoal Profile)

Η «χρυσή» επικοντίστρια του Ριο Κατερίνα Στεφανίδη, επαληθεύτηκε άμεσα για το περιβόητο πλέον «μια φορά στα τέσσερα χρόνια ασχολείστε μαζί μας». Μόνο κάποιες μικρές μεταολυμπιακές «αχτίδες φωτός» παραμένουν σε μερικά κείμενα για να μας θυμίζουν πως έγινε και αυτό το γεγονός.

Αναρωτιέμαι από πού να πιάσω τα ζητήματα που αναδύθηκαν ζωηρά στην επιφάνεια. Τις συζητήσεις για την απαξίωση των μικρών σπορ από τον κόσμο και τον Τύπο; Την κόντρα της Στεφανίδη με την εφημερίδα «Αυγή»; Την ανύπαρκτη βοήθεια της πολιτείας στους αθλητές, με τους οποίους ωστόσο φωτογραφίζεται και χαίρεται όταν έρχεται κάνα μετάλλιο; Μέσα σε όλα αυτά καταλήγω σε ένα συμπέρασμα. Πως όλα γίνονται για μια θέση στον… ήλιο. Όχι, προφανώς την παλιά τηλεοπτική σειρά του «MEGA».

Μιλάω καθαρά για το εθνικό μας «πανηγύρι» το οποίο επιβιώνει διαχρονικά. Εκεί, που μόλις «μυριστούμε» δόξα, ίντριγκα ή πιο εκλαϊκευμένα… νταβαντούρι τρέχουμε να πάρουμε και εμείς πρώτοι-πρώτοι καρέκλα. Και μιλάω για όλους. Πολίτες, πολιτικούς, δημοσιογράφους. Μας φαίνεται πιο έντονα όταν ξαφνικά στρέφουμε τα βλέμματα στο Στίβο, το χάντμπολ, την ξιφασκία, το κέρλινγκ και την σκοποβολή, ωστόσο κάτι παρόμοιο συμβαίνει με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ.

Όποια κουβέντα και αν κάναμε γύρω από τους Ολυμπιονίκες μας –είτε αρνητική, είτε θετική- εμπεριείχε «ζουμί». Για να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, ούτε οι αγώνες τους μας ενδιέφεραν, ούτε οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν, ούτε το «κουπί» που τράβηξαν. Μόνο τα μετάλλια, η δήθεν υπερηφάνεια μας και οι κόντρες των αθλητών με την πολιτεία και τα ΜΜΕ. Γιατί αυτό «έκαιγε», αυτό ήταν προς εκμετάλλευση.

Διάβαζα τις προάλλες για το πόσο κακό κάνουν τώρα τα Media στο αναγνωστικό κοινό, παραγκωνίζοντας οτιδήποτε άλλο για χάρη του μίζερου ποδοσφαίρου μας. Σε αντίθεση με το… ένδοξο παρελθόν που θα έβρισκες πολύ περισσότερο υλικό (έστω και για ορισμένα) από τα «μικρά» αθλήματα. Παρ’ όλα αυτά, έχω αντίθετη άποψη στο χτίσιμο μιας ουτοπίας για τα χαρούμενα παρελθοντικά χρόνια της αθλητικογραφίας. Πολύ απλά γιατί και τότε λειτουργούσε η κατάσταση με την λογική «όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη». Αυτή είναι άλλωστε η γενικότερη ελληνική (και όχι μόνο δημοσιογραφική) νοοτροπία, που έχει χτιστεί πολλά έτη πριν την γέννηση της Κορακάκη, του Πετρούνια και των υπολοίπων παιδιών.

Ναι, ισχύει πως ανά περιόδους υπήρχαν και 5 και 6 και 7 σελίδες με άλλα σπορ κάποτε. Με ωραία, ενδιαφέροντα και ψαγμένα θέματα. Το δικαίωμα όμως αυτό το έδιναν οι πρωταγωνιστές που ήταν πιο πολλοί, τα επιτεύγματα τους και η περιρρέουσα Ολυμπιακή ατμόσφαιρα. Η «φουρνιά» δηλαδή της δεκαετίας των 90s (κυρίως σε στίβο και άρση βαρών) μας έβαλε στο «τρυπάκι» να το δούμε αλλιώς. Εξού και τα αντίστοιχα αφιερώματα που θα έπιανε το μάτι σου τότε ή και οι πιο συχνές τηλεοπτικές καλύψεις. Δεν ήταν μόνο οι Κεντέρης, Θάνου, Πατουλίδου, Μπακογιάννη. Ήταν και οι τριπλουνίστριες Βούλα Τσιαμήτα, Όλγα Βασδέκη, η σπρίντερ Κατερίνα Κόφα, η ακοντίστρια Μιρέλα Μανιάνη, ο επίσης ακοντιστής Κώστας Γκατσιούδης, η Νίκη Ξάνθου στο μήκος και αρκετοί άλλοι.

Όλοι τους με σπουδαίες διακρίσεις είτε σε ίδιες είτε σε διαφορετικές χρονιές. Τότε που γνωρίζαμε τα Παγκόσμια, τα Ευρωπαϊκά (ανοιχτού και κλειστού στίβου) τα Πανελλήνια πρωταθλήματα, τους Μεσογειακούς, τα Golden League και δεν υποστηριζόταν η άποψη πως ορισμένοι πηδούσαν, έτρεχαν ή σήκωναν βάρη μια φορά την τετραετία. Το ίδιο ισχύει και για την ομάδα Άρσης Βαρών του Χρήστου Ιακώβου. Ναι, τον Πύρρο Δήμα είχαμε ως ηγέτη της. Τον Χρυσό Ολυμπιονίκη Δήμα, σε Βαρκελώνη, Ατλάντα, Σύδνεϋ και όχι φυσικά τον Δήμα του ΠΑΣΟΚ, όπως προσπαθούν να τον περάσουν ορισμένοι στην συνείδηση μας. Αλλά όπως έλεγα πριν, από πίσω ήταν και ο Γιώργος Τζελίλης και ο Ακάκιος Καχιασβίλη και ο Βαλέριος Λεωνίδης.  Εννοείται πως ούτε τότε ήταν καθημερινό το φαινόμενο του κατακλυσμού ενημέρωσης για γυμναστική, βόλεϊ ή πόλο. Απλώς δεν γινόταν μια στο τόσο ούτε φαινόταν ασυνήθιστο, καθώς υπήρχαν περισσότεροι ρεπόρτερ για αυτή τη δουλειά.

Τα οικονομικά προνόμια ήταν σαφέστατα πιο ελκυστικά για όλους όσοι ήταν μέσα στο… «χορό». Οι δημόσιες σχέσεις είχαν πάρει «φωτιά» και το ολυμπιακό πνεύμα ήταν σε «άνθιση». Συνεπώς οι αθλητές είχαν μια στήριξη, οι πολιτικοί έτριβαν τα χέρια τους (ενόψει 2004), οι εφημερίδες πούλαγαν, και ο λαός αισθανόταν ανά περιόδους ψυχική… ανάταση και μεγαλείο.  Αυτά πήγαν περίπατο. Η χρηματική «κάνουλα» σταδιακά έκλεισε με τους πολιτικούς να γυρνούν την πλάτη. Η παραγωγή νέων ταλέντων έγινε… βάσανο. Οι γονείς σταμάτησαν να δίνουν κίνητρο στα παιδιά τους να… κάτσουν κάτω από την μπάρα, να πιάσουν την σφύρα στα χέρια τους ή να μεγαλουργήσουν στους ασύμμετρους ζυγούς. Τα νουθέτησαν να επιδοθούν αλλού, εκεί που… λεφτά υπάρχουν, όπως και η αναγνώριση. Κατ’ επέκταση το ενδιαφέρον έπεσε. Οι δημοσιογράφοι για τα… λοιπά σπορ μειώθηκαν, όπως και οι σελίδες τους. Τα «πιασάρικα» θέματα έγιναν αυτοσκοπός, οι ρεπόρτερ-οπαδοί πολλαπλασιάστηκαν και φυσικά η όποια ποιότητα στα σάιτ θυσιάστηκε στον βωμό των κλικ. 

Να πω βέβαια, πως και στο ποδόσφαιρο αν βρίσκεσαι μακριά από τον «αφρό» δεν τίθεται λόγος υψηλής προβολής. Πόσες εκπομπές πανελλαδικής εμβέλειας δαπανούν το χρόνο τους για τις επαρχιακές ομάδες; Πόσοι από εμάς ξέρουμε τις μεταγραφές τους, τα ρόστερ τους ή το πρόγραμμα τους μέσα στην σεζόν; Ελάχιστοι.

Αν πάω στο μπάσκετ τα πράγματα είναι χειρότερα, καθώς εκεί αγνοούν πολλοί και τις ομάδες που θα συμμετέχουν στην εφετινή Α1. Προφανώς δεν τα συγχέω, δεν τα τοποθετώ όλα στην ίδια μοίρα. Η μπαλίτσα θα έχει πάντα το πάνω χέρι ακόμα και όταν μιλάμε για «αλώνια» και όχι για «σαλόνια». Δίκαιη μοιρασιά όμως δεν παρουσιάζεται ούτε καν εδώ! Οι περισσότεροι θα πουν με ευκολία πως την ευθύνη έχουν τα Μέσα.

Η αλήθεια είναι πως την έχουν και τους αναλογεί μεγάλο κομμάτι, αφού αυτή είναι η δουλειά τους. Να γράφουν και να παρουσιάζουν όσο πιο ελκυστικά γίνεται κάθε είδηση. Ας είμαστε ρεαλιστές όμως. Όση δύναμη και αν έχουν, αδυνατούν ακόμα και αυτά να αλλάξουν την λογική μιας χώρας που δίνει αξία μόνο στη νίκη και κατ’ επέκταση στο… πανηγύρι. Διότι μόνο αυτά την αγγίζουν.

Πόσοι κάτοικοι εκτός Αθηνών ας πούμε θα στηρίξουν ΚΑΘΑΡΆ και ΜΟΝΟ την τοπική ομάδα της περιοχής τους, όπως κάνουν χρόνια τώρα οι φίλαθλοι της ΑΕΛ;

Σίγουρα πολλοί λιγότεροι από την δυναμική που έχει η πόλη τους. Οι περισσότεροι θα κουνήσουν την σημαία του υπερ-πρωταθλητή Ολυμπιακού. Επειδή κερδίζει και όχι γιατί τους «δένει» κάτι με τον σύλλογο του Πειραιά. Κάποιοι άλλοι θα… διοχετευτούν σε Παναθηναϊκό και ΑΕΚ, για την «τιμή» της αντιπαράθεσης με τους οπαδούς των «ερυθρόλευκων» και πάει λέγοντας. Τα υπόλοιπα για την χαρά της συμμετοχής είναι για τους άλλους. Για εμάς είναι κουραφέξαλα.

Υ.Γ: Ο «πόλεμος» που άρχισε η «Αυγή» με τον Δήμα και την Στεφανίδη επιβεβαιώνει ξεκάθαρα πιστεύω τον τίτλο του κειμένου. Η εφημερίδα έδωσε τον καλύτερο εαυτό της αυτές τις μέρες για να… κλέψει λάμψη από τους αληθινούς πρωταγωνιστές. Ομολογουμένως τα κατάφερε. Μερικά φύλλα παραπάνω, λίγα λεπτά παραπάνω δημοσιότητας. Καθόλου άσχημα.

Υ.Γ.1: Προφανώς υπάρχουν σπουδαίοι δημοσιογράφοι και άνθρωποι από άλλους χώρους, οι οποίοι έστρεφαν το ενδιαφέρον τους πάντα στα «μικρά» σπορ. Ούτε είναι μόνο για τις φωτογραφίες, ούτε για τις χαιρετούρες με αθλητές και επισήμους. Είναι μετρημένοι, ζουν ανάμεσα μας, έχουν δει προετοιμασίες ολυμπιονικών και μη, έχουν μιλήσει μαζί τους και ξέρουν τι έχουν περάσει.
Υ.Γ.2: Ο γράφων παραδέχεται πως δεν ανήκει στους παραπάνω, καθώς και ο ίδιος με την μπαλίτσα του θα ασχοληθεί στο φινάλε. Γιατί και αυτός αν όχι μια φορά στα τέσσερα χρόνια, αλλά μια στο τόσο θα καταπιαστεί με κάτι διαφορετικό. Καλή η κριτική, αλλά πιο εποικοδομητική και η αυτοκριτική.

DiogenisAcademy

Siourasnew

paspaliarhs
Eliksiriodiefthinseis
Nook

palaiovivliopwleio

LarissaPoll

cropped-Untitled-11

drogh banner

Fotakis Protergia