Μετάλλια με αξία... και άξια Βραζιλία!

Αξιολόγηση Χρήστη: 5 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ενεργά
 

StefanidiTeletiliksisΟ Στέλιος Σωπασής επιστρέφει στο rockngoal.com.gr, και «γράφει» για την θετική αύρα που αφήνουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες για την Ελλάδα, τον απολογισμό των κορυφαίων, αλλά και τις σπουδαιότερες στιγμές για την οικοδέσποινα Βραζιλία…  

Η Φλόγα έσβησε και η νοσταλγία πήρε την γνωστή της θέση. Εκεί, στο πίσω μέρος του μυαλού που πάνε οι ωραίες αναμνήσεις.

Του Στέλιου Σωπασή
(Rockngoal Page - Rockngoal Profile)


Οι 31οι Ολυμπιακοί Αγώνες ανήκουν και επίσημα στο παρελθόν. Η σάμπα, ο χορός, το λατινοαμερικάνικο ταμπεραμέντο, το επιβλητικό Μαρακανά και η παραλία της Κόπα Καμπάνα έδωσαν την σκυτάλη τους. Που; Στην χώρα του… ανατέλλοντος ηλίου, την Ιαπωνία και κατά κύριο λόγο στην πόλη της τεχνολογίας το Τόκιο. Το θέαμα της Βραζιλίας μου άφησε θετικές εντυπώσεις και ομολογουμένως κλείνοντας τον τηλεοπτικό δέκτη, θα μπορούσαμε θεωρώ να τραγουδήσουμε σαν μικρά παιδιά πως «επεράσαμε όμορφα».

Στις 16 ημέρες της κορυφαίας αθλητικής γιορτής, θα ήταν ψέμα να πούμε πως υπήρξε σοβαρό κενό ενδιαφέροντος για το ελληνικό φίλαθλο κοινό. Άλλωστε, από την μία οι περισσότεροι από τους εκπρόσωπους μας στο Ρίο ήταν άκρως ανταγωνιστικοί. Από την άλλη, τα μεγάλα ονόματα έκαναν καλά την δουλειά τους και οι δυνατές στιγμές δεν ήταν ουδόλως λίγες. Συνεπώς κάθε μέρα είχες λόγο να στήνεσαι μπροστά από τις συχνότητες των ΕΡΤ και ΟΤΕ TV για να παρακολουθήσεις κάτι που έχεις την χαρά να βλέπεις μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Την πολλαπλάσια ευχαρίστηση βέβαια είχαν οι οικοδεσπότες, καθώς η χώρα τους (που θα έπρεπε να ευγνωμονεί την Λάρισα για την πλούσια κατανάλωση καφέ), κατόρθωσε να τα φέρει βόλτα κουτσά στραβά και να υπερπηδήσει τα όποια εμπόδια.

Αρχίζοντας από την Ελλάδα:
Θα έλεγα πως είναι μακράν από τις πιο αξιοπρεπείς έως και επιτυχημένες εμφανίσεις της «γαλανόλευκης» στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες. Χωρίς τα προνόμια (ή τους σπόνσορες) που έχουν οι αθλητές άλλων χωρών, αλλά και αυτών που απολάμβαναν κάποτε οι δικοί μας στα έτη των «παχιών αγελάδων». Τα ελληνόπουλα διέπρεψαν. Η επιτυχία φυσικά όλη δική τους και όχι στους πολιτικούς και τα κόμματα που έτρεξαν να καπηλευτούν τις στιγμές αναγνώρισης των κόπων τους. Λίγο από την χαρά τους βέβαια είναι και δική μας. Όση μας αναλογεί δηλαδή, αφού σύντομα θα πιούμε το… κρασί της λησμονιάς για να τους ξεχάσουμε, ώσπου να τους θυμηθούμε πάλι μετά από μια τετραετία. Όταν και θα χρειαστούν για να «ξελασπώσουν» την υπερηφάνεια μας με ένα μετάλλιο. Μπορεί να είναι η 5η καλύτερη παρουσία των Ελλήνων στο θεσμό, ωστόσο θεωρώ πως η αξία της είναι μεγαλύτερη. Το λέω αυτό γιατί οι συνθήκες είναι σαφέστατα πιο δυσμενείς οικονομικά και με βάση το… «χάλι» του 2012 στο Λονδίνο με τα μόλις δύο χάλκινα, είναι δεδομένο πως έγιναν άλματα. Επιπλέον, δεν διαθέτουμε πια ούτε κάποιο μικρό «σιτοβολώνα» μεταλλίων, όπως με την άλλοτε «Dream Team» της Άρσης Βαρών του Χρήστου Ιακώβου (άσχετα αν αυτή διαλύθηκε εν μία νυκτί). Ούτε, επίσης δίνεται η ίδια στήριξη από την πολιτεία (με τον θετικό ή αρνητικό εννοώ τρόπο) όπως γινόταν μέχρι την Αθήνα του 2004 με σκοπό την πάση θυσία κατάκτηση ενός… σιδερικού. Έστω και αν μετατρεπόταν σε κάλπικη λίρα.

Η Άννα (Κορακάκη) πέτυχε διάνα, ο Λευτέρης (Πετρούνιας) ήταν ξεφτέρι στους ζυγούς, η Σούπερ Κατερίνα (Στεφανίδη) αρχόντισσα των αιθέρων, ο Σπύρος (Γιαννιώτης) «έσκισε» τα κύματα με τα χέρια του και ο Παναγιώτης (Μάντης) με τον Παύλο (Καγιαλή) «δάμασαν» την θάλασσα. Υπερβολή; Μπορεί. Αλλά η χαρά μιας τίμιας επικράτησης και μέσα στις αντιξοότητες σε κάνει να γράφεις και από αυτές. Όσο για τους άλλους Έλληνες που μας εκπροσώπησαν αλλά δεν βρέθηκαν στο βάθρο; Θα πω πως η δική τους εξαιρετική προσπάθεια έδωσε παραπάνω αξία στο καλό μας πρόσωπο.

Συνεχίζοντας με τις πιο αξιοπρόσεκτες στιγμές:
Αξίζει να αναφέρω πως η Βραζιλία είχε την τιμή να φιλοξενήσει την τελευταία παράσταση, που έδωσαν ορισμένοι από τους κορυφαίους στον θεσμό. Τον Γιουσέιν Μπολτ τον απόλυτο «Super Star», ο οποίος πήρε άλλα τρία μετάλλια (100μ. 200μ. 4Χ100) και έφτασε τα εννιά στην γεμάτη –Ολυμπιακό- Χρυσό καριέρα του. Τον «καρχαρία» της πισίνας, Μάικλ Φελπς, ο οποίος ολοκλήρωσε με 23 χρυσά μετάλλια και 28 Ολυμπιακά. Τον χρόνια ηγέτη της αργεντίνικης ομάδας μπάσκετ και χρυσού ολυμπιονίκη της Αθήνας, Μανού Τζινόμπιλι, όπως επίσης και του συμπαίκτη του πρώτου στους Σαν Αντόνιο Σπερς, του Γάλλου Τόνι Πάρκερ.
Ίσως και του Πάου Γκασόλ της Ισπανίας, χωρίς βέβαια να έχει τη δυνατότητα κάποιος να βάλει το χέρι του στην… φωτιά για την περίπτωσή του. Άλλωστε, οι «φούριας ρόχας», οι οποίοι κέρδισαν (με πολύ αμφισβήτηση στην τελευταία φάση) στον μικρό τελικό τους Αυστραλούς στο τουρνουά της καλαθοσφαίρισης, δεν κατόρθωσαν ούτε τώρα στα ημιτελικά να πάρουν την πολυπόθητη νίκη κόντρα στην Team USA. Μήπως ο Γκασόλ θελήσει στα βαριά 40 του να κατατροπώσει τους ανίκητους από το 2006 Αμερικανούς στο Τόκιο; Αντικειμενικά, πάντως είναι δύσκολο για αυτή τουλάχιστον τη γενιά των Ισπανών να το πετύχει, καθώς ο χρόνος τους αγγίζει όλους. Οι Αμερικάνοι με την σειρά τους απέδειξαν και πάλι πως στο μπάσκετ έχουν ξεκάθαρα την «μερίδα του λέοντος», καθώς με μία ομάδα που θεωρήθηκε από τους «ειδικούς» εύθραυστη να ηττηθεί, έριξε μια μεγαλοπρεπέστατη τριαντάρα στους Σέρβους στον τελικό.
Ρεκόρ; Είχαμε και από αυτά! Ξεχώρισα το απίθανο Παγκόσμιο του Γουέιντ Φαν Νίεκερκ στα 400 μέτρα (το οποίο κράταγε για 17 χρόνια ο Μάικλ Τζόνσον) και το επίσης εντυπωσιακό της Βλόνταρτσικ στην σφυρά. Η εμφάνιση της Ελέιν Τόμπσον στα σπριντ των γυναικών ήταν το κάτι άλλο, όπως επίσης και αυτή της Σιμόν Μπάιλς στην γυμναστική, η οποία έφυγε με πέντε μετάλλια από το Ρίο, εκ των οποίων τα τέσσερα ήταν από χρυσάφι. Κατά τα λοιπά; Ο ημιτελικός του Ντελ Πότρο με τον Ναδάλ στο τένις ήταν μια πραγματική απόλαυση, όπως επίσης και ο τελικός του πρώτου με τον χρυσό ολυμπιονίκη Άντι Μάρεϊ. Αξέχαστο, βεβαίως και το πρώτο μετάλλιο των Νησιών Φίτζι στην ιστορία τους στους Αγώνες, καθώς νίκησαν στον τελικό του Ράγκμπι την Μεγάλη Βρετανία πολύ εύκολα.

Κλείνοντας με τους διοργανωτές Βραζιλιάνους:

Θα λέγαμε πως παρά τα χιλιάδες προβλήματα που προέκυψαν, τελικώς κατάφεραν έστω και με το ζόρι να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους. Παρά τις διαδηλώσεις για τα χρήματα που δόθηκαν, τα σκάνδαλα που ξεπρόβαλαν, αλλά και τη σπέκουλα με την αποπεμφθείσα εδώ και καιρό Πρόεδρο της χώρας, Ντίλμα Ρούσεφ, στάθηκαν στο ύψος τους. Τι και αν το ερώτημα με το νερό της πισίνας που από μπλε έγινε πράσινο δεν απαντήθηκε επαρκώς; Τι και αν στο πρόγραμμα τα έκαναν κάπου μπάχαλο; Τι και αν οι άνθρωποι της ΔΟΕ έφτασαν στα πρόθυρα… νευρικής κρίσης; Οι οικοδεσπότες έχουν την δυνατότητα να χαμογελούν για την δουλειά τους, αλλά και για τις επιτυχίες που ποθούσαν περισσότερο να «γευθούν» σπίτι τους.

Το χρυσό στο ποδόσφαιρο αντρών ας πούμε, του οποίου η κατάκτηση θεωρήθηκε επιβεβλημένη, όπως επίσης και η νίκη απέναντι στην Γερμανία στον τελικό του αγωνίσματος, ως εκδίκηση για το 7-1 που «φιλοδώρησε» η «νασιοναλμανσαφτ» την «σελεσάο» πριν δύο χρόνια στο Μουντιάλ. Δικαίωση και για τον «star» της Μπαρτσελόνα, Νέϊμαρ, τον οποίο αρχικά ο Τύπος της χώρας είχε λίγο πολύ βγάλει… «άχρηστο» για να οδηγήσει την ομάδα στην κορυφή. Πολλά δάκρυα χαράς για τους διοργανωτές απέφερε το χρυσό της Ράφαελ Σίλβα στο Τζούντο στην κατηγορία των 57 κιλών γυναικών, όπως και η ανέλπιστη πρωτιά του Τιάγκο Μπραζ ντα Σίλβα στο επι κοντώ που σημείωσε με 6,03 νέο Ολυμπιακό ρεκόρ. Για την πλήρη επικράτηση στο βόλεϊ ανδρών με 3-0 επί της Ιταλίας, εννοείται πως θεωρούταν αναμενόμενο.

DiogenisAcademy

Siourasnew

paspaliarhs
Eliksiriodiefthinseis
Nook

palaiovivliopwleio

LarissaPoll

cropped-Untitled-11

drogh banner

Fotakis Protergia