Η Ιστορία σαν φωτεινός πίνακας ένδειξης και υπόδειξης...

Αξιολόγηση Χρήστη: 4 / 5

Αστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια ΕνεργάΑστέρια Ανενεργά
 

1985 pinakas score

Η 22η του Ιούνη είναι και θα είναι πάντα ημέρα ιδιαίτερη για την ΑΕΛ και την πόλη της Λάρισας. Όχι τόσο ως μια απλή μέρα μνήμης, όχι ως μια «στεγνή» επέτειος, αλλά κυρίως ως αφορμή εύστοχου και αναγκαίου μιμητισμού. Όχι μόνο για να «θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι». Μια τέτοια μέρα «σηκώνει» λίγη περαιτέρω ανάλυση, για να επισημανθούν τα σημαντικά και να εισακουστούν από όλους, κυρίως από εκείνους που σήμερα έχουν τα ηνία της ομάδας στα χέρια τους. Όχι γιατί το λέω εγώ, αλλά γιατί τέτοιες στιγμές είναι οδοδείκτες, αδιαπραγμάτευτοι και ξεκάθαροι.

Του Παύλου Μόκκα
(Rockngoal Page - Rockngoal Profile - Facebook Profile)

Γιατί ασχολούμαστε με την Ιστορία μιας ποδοσφαιρικής ομάδας; Ποια ανάγκη μάς οδηγεί να ψηλαφίζουμε στιγμές της; Είναι ακαδημαϊκού και δημοσιογραφικού τύπου το ενδιαφέρον; Θα γράψουμε καμιά εργασία; Θα εκδώσουμε λεύκωμα; Διεκδικούμε τη δουλειά των ιστορικών; Προσπαθούμε να τους αντικαταστήσουμε; Μήπως θέλουμε να βγούμε νικητές σε κάποιον αθέμιτο ανταγωνισμό δείκτη νοημοσύνης; Όχι.

Ο δημοσιογράφος που ασχολείται με τον αθλητισμό και καταγράφει γεγονότα, ως προϊόντα παρατήρησης, κρίσης και επεξεργασίας, για να μάθει πώς εξελίχθηκε ένα ιστορικό κομμάτι μιας ομάδας, κοιτάει πίσω στον χρόνο. Φτάνει μέχρι την αρχετυπική στιγμή, την πρώτη, το «ξέσπασμα», τη «Μεγάλη Έκρηξη». Θέλει να καταγράψει όλα τα στάδια γέννησης και εξέλιξης μιας επιτυχίας, όλες τις λεπτομέρειες, κοινολογημένες και μη, όλα εκείνα τα φαινομενικά δευτερεύοντα, για να μπορέσει να εξηγήσει το «θαύμα» που λέγεται Κύπελλο, τίτλος εν γένει, από μια ομάδα που δεν ανήκε ποτέ στους «μεγάλους» με τις γεμάτες τσέπες και τις δημόσιες σχέσεις του κλεινού άστεως.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ΑΕΛ, την ιστορία της και όσους την αγαπούν και επιλέγουν κυρίως αυτή για λογικό ή ιδεατό επιχείρημα να την ακολουθούν στην πορεία της μέσα στο ελληνικό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι. Δεν μπορούμε να έχουμε καθαρή εικόνα για το σήμερα, αν δεν κοιτάξουμε στο χθες, σε συγκεκριμένα «χθες», όπως ήταν η 22η Ιουνίου του 1985. Το πρώτο βήμα, το εύκολο, είναι να συσσωρεύσεις πληροφορίες. Το δεύτερο, το δύσκολο, είναι να αναπαραστήσεις την εποχή. Να φανερωθούν μπροστά σου σαν κινηματογραφική ταινία, το σκηνικό, οι πρωταγωνιστές, οι κομπάρσοι, οι συνήθειες. Και να μη χάσεις σκηνή. Πώς προπονούνταν; Πώς αγωνίζονταν; Πώς ζούσαν; Πώς μιλούσαν; Πώς γιατρεύονταν; Πώς διασκέδαζαν; Πώς σκέφτονταν εντός και εκτός γηπέδου; Ποια ήταν εκείνα τα αφανή χαρακτηριστικά, εκείνες οι καθημερινές συνθήκες, που μετέτρεψαν έναν ανεπαίσθητο τρόπο σε «συνταγή» επιτυχίας; Πόσο σημαντικό ήταν που εκείνη η ομάδα γνώριζε τον εαυτό της πολύ καλά από την αρχή της δεκαετίας του ΄80, ίως και νωρίτερα; Ήταν αυτό το επιστέγασμα μας σειράς χρόνων με ατελείωτη δουλειά; Δεκάδες ερωτήματα.

Το ΄85 μας προσφέρει αυτή την ευκαιρία, καθώς αυτό το καταλυτικό γεγονός της κατάκτησης αυτού του τίτλου, άφησε πίσω του γραπτές και οπτικοακουστικές μαρτυρίες που διευκολύνουν το στήσιμο της εποχής.

Ε και; Γιατί πρέπει να το στήσουμε; Ποια είναι η πρακτική αξία για εμάς που δεν είμαστε αθλητικοί ιστορικοί, ούτε έχουμε υπ΄ευθύνη μας τη δημιουργία του μέλλοντος; Μα γιατί θα πάρουμε απαντήσεις για το σήμερα. Για τις αντιξοότητες, την προσπάθεια, τον ιδρώτα, την αδικία, την αόριστη εύνοια του ποδοσφαιρικού συστήματος στον «μεγάλο» για να διατηρηθεί «μεγάλος», που θέλει σπάνια, μόνο σε φάσεις υγιούς σκέψης και πρακτικής νοοτροπίας, τον «άσημο» να ανελίσσεται. Κι άλλα τόσα όμορφα και άσχημα μαζί. Σε τελική ανάλυση, μαθαίνουμε γιατί είμαστε αυτοί που είμαστε. Γιατί η ΑΕΛ είναι αυτή που είναι. Και πώς έγινε αυτή που είναι. Η εξήγηση, ο ορισμός της αυθυπαρξίας αυτής της ομάδας. Στο τέλος - τέλος, περιμένει μια έκπληξη που αφορά τον καθένα προσωπικά, σε όποια θέση κι αν στέκεται, όποια ιδιότητα κι αν κουβαλάει, αλλά κυρίως αφορά όλη τη «βυσσινί» κοινότητα, αυτό που λέμε «οικογένεια»: Η αυτόκλητη σύγκριση, που ακολουθεί τη συνειδητοποίηση και προηγείται της αλλαγής προς το καλύτερο.

Μάλλον εκεί οφείλεται το ύφος, η παιδεία, η ποιότητα αυτής της οικογένειας. Το δικό της προσωπικό στίγμα. Και όσοι δεν μπορούν να το ακολουθήσουν πιστά, η ίδια η Ιστορία τους αποβάλλει με συνοπτικές διαδικασίες.

Γι΄αυτά και για άλλα τόσα ασχολούμαι με την Ιστορία της ΑΕΛ. Θυμάμαι το ΄85 όχι ως μια τυπική διανοητική ενέργεια, αλλά ως επιτακτική ανάγκη σημειολόγησης και ένδειξης - υπόδειξης του τρόπου της επιτυχίας. Ασχολούμαι με την Ιστορία της ΑΕΛ, όχι για να αποδομήσω και να αυτοπροβληθώ, αλλά και όχι μόνο για να χτίσω. Θέλω να μάθω την αλήθεια για μένα. Και αν τη μάθω και την κατανοήσω, ίσως καλοτυχίσω να διορθώσω τη στράτα μου, από το δικό μου μετερίζι. Τη στράτα της ομάδας που ανέκαθεν με έκανε να νιώθω πιο ζωντανός.

DiogenisAcademy

PoularakisGroup

 

paspaliarhs

Nook

palaiovivliopwleio

cropped-Untitled-11

BA2017

drogh banner

 

Fotakis Protergia