Τα 50 χρόνια ενός τόσο ξεχωριστού συλλόγου!

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

ΑΕΛvsΗΡΑ1988

Μόνο σεβασμό επιβάλλει η ιστορία μιας ομάδας που, όντας έξω από τα δυο μεγάλα αστικά κέντρα της ελληνικής επικράτειας, έχει κατορθώσει κάτι μοναδικό για τα δεδομένα «επαρχιακής» ομάδας, και κάτι που κατά τα φαινόμενα δεν πρόκειται να επαναληφθεί από άλλον σύλλογο: 

Του Νάσου Κατσώχη

Το Πρωτάθλημα της ΑΕΛ το 1988 αποτελεί ασφαλώς την κορωνίδα στην 50ετή μέχρι σήμερα ιστορία και πορεία της μεγάλης ποδοσφαιρικής Λάρισας. Μιας ομάδας που μπορεί συστηματικά να πηγαινοέρχεται από ανώτερες σε κατώτερες κατηγορίες, που μπορεί να χτυπήθηκε όσο καμιά άλλη από την αδυσώπητη μοίρα  στην περίπτωση του Μουσιάρη, του Κουκολίτσιου, του Μητσιμπόνα, ή ακόμη και του άτυχου οπαδού -της Χαράλαμπου Μπλιώνα, όμως αφενός τα αστέρια που έχει αναδείξει μέσα από τον πλούσιο θεσσαλικό κάμπο,  και αφετέρου τα μοναδικά επιτεύγματά της, την  καθιστούν τόσο ξεχωριστή, τόσο αξιόλογη.

Το αποκορύφωμά φυσικά της πορείας της αποτέλεσε η δεκαετία του '80, όπου και μπήκε εξαρχής σφήνα στο αθηναικό κατεστημένο, δημιουργώντας μια θεαματική και μεστή από ταλέντο ομάδα. Και υπό την τεχνική ηγεσία του μεγάλου Πολωνού Γιάτσεκ Γκμοχ, αφού απείλησε αρχικά τον Ολυμπιακό, στη συνέχεια αποκαθήλωσε τον πρωταθλητή ΠΑΟΚ (σ.σ με προπονητή τον Στρεϊλάου) το 1985, φάνηκε στην Ευρώπη με τον ιστορικό εκτός έδρας θρίαμβο απέναντι στην ελβετική Σερβέτ, αλλά και με την αντίσταση που προέβαλε στη μεγάλη Δυναμό Μόσχας, στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Για να φτάσει τέλος το 1988 να ξεπεράσει κάθε αντίπαλο που βρήκε μπροστά της, μέσα στα ελληνικά γήπεδα, αλλά και εξω-γηπεδικά, κόντρα στο αθηναικό κατεστημένο  που επιχείρησε με πλάγιους τρόπους (βλ. περίπτωση Τσίγκοφ) να την εμποδίσει. Κατακτώντας, έτσι, το Πρωτάθλημα, με εκείνο το εντυπωσιακό βολ πλανέ του αείμνηστου Γιώργου Μητσιμπόνα απέναντι στον Ηρακλή. Την Πρωτομαγιά εκείνη ο λαός της Λάρισας, και ευρύτερα της Θεσσαλίας, έζησε κάτι μοναδικό. κάτι πρωτόγνορο. Κάτι που τον έκανε να νιώσει υπερήφανος. Και κάτι που αποτελεί παρακαταθήκη για μελλοντικά επιτεύγματα.

Το 2007 η ΑΕΛ, έχοντας προ κάποιων ετών επιστρέψει στην Α' Εθνική,  επικράτησε στον Τελικό του Κυπέλλου απέναντι στον Παναθηναικό.  Επαναλαμβάνοντας, έτσι, το αντίστοιχο επίτευγμα του 1985. Το όνειρο όμως της επιστροφής  στην κορυφή, που έδειχνε να ξαναζωντανεύει μετά τη δεύτερη κατάκτηση Κυπέλλου,    γρήγορα ξεθώριασε. Η ομάδα και πάλι βιώνει τις ''κακουχίες'' των κατώτερων κατηγοριών, εν μέσω χρόνιας διοικητικής ανεπάρκειας. Ωστόσο, η δυναμική της πόλης και το λαμπρό παρελθόν  του  συλλόγου αποτελούν τα εχέγγυα, ώστε και πάλι κάποια στιγμή να βρίσκεται στο προσκήνιο των ελληνικών ποδοσφαιρικών δρωμένων.

1

Πάντως, αν θέλει κανείς να κρατήσει κάτι από την πεντηκονταετή ιστορία της ΑΕΛ, κάτι που να αναδεικνύει το πόσο ξεχωριστή ομάδα είναι, μπορεί να  απομονώσει αυτή την τόσο αντιφατική ιστορία της: από τη μια, ένας σύλλογος που εδρεύοντας εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων μοιάζει προορισμένος να έχει  τη μοίρα των επαρχιακών ομάδων, αυτή που τους θέλει να ταλαιπωρούνται και να βιώνουν τη μιζέρια, και από την άλλη η υπέρβαση αυτού του πεπρωμένου, μέσα από την ιδιαίτερη δυναμική και το ταλέντο. Μια αντίφαση που αποτυπώνεται και παραδειγματίζεται πάρα πολύ εύστοχα στο έξοχο σύνθημα των οπαδών της Λάρισας:

«Σε έχω δει Πρωτάθλημα να παίρνεις, σε έχω δει στη Γ' Εθνική, για μια ζωή ΑΕΛ θα με τρελαίνεις, για πάντα θα' μαστε μαζί»!

DiogenisAcademy

Siourasnew

Lautre creperie

paspaliarhs

Nook

palaiovivliopwleio

cropped-Untitled-11

drogh banner

Fotakis Protergia